Sunday, May 16, 2010

ရွားေလာ့ ၿမိဳ႕မွ အာရွ ပြဲေတာ္



ေမလ ၁၅ ရက္ေန႕ မေန႕က ေနာ့လ္ကာရိုလိုင္းနားၿပည္နယ္ ရွားေလာ့ၿမိဳ႕မွာ အာရွပြဲေတာ္က်င္းပခဲ့ပါတယ္၊ အဓိကအားၿဖင့္ အာရွအလွမယ္ေရြးခ်ယ္ပြဲနဲ႕ နဂါးေလွေလွာ္ၿပိဳင္ပြဲတို႕ပါ၀င္ပါတယ္၊ ၿမန္မာ အလွမယ္ေလးႏွစ္ဦးလည္းပါ၀င္ဆင္ႏြဲခဲ့ပါတယ္၊




အလွမယ္ၿပိဳင္ပြဲမွာေတာ့ ရိုးရာ၀တ္စားဆင္ယင္မူ၊ အေမးအေၿဖ နဲ႕ အကအလွ အႏုပညာတို႕အေပၚမွာ အေၿခခံၿပီးေရြးခ်ယ္မယ္လို႕သိရပါတယ္၊


နဂါးေလွၿပိဳင္ပြဲကလည္း အေတာ္ကိုစည္ကားလွပါတယ္၊ Bank of America, Wachovia Bank, Food Lion, Microsoft, Wells Fargo, AT&T, Duke Energy အသင္းေတြအၿပင္ အၿခား အသင္းအေတာ္မ်ားမ်ား ပါ၀င္ပါတယ္၊


အလွမယ္ေလးေတြရဲ႕ အႏုပညာအစြမ္းကလည္း အ့ံမခန္းကို ေကာင္းမြန္လွပါတယ္၊ အိႏိၵယ အလွမယ္ကေလးရဲ႕ ေဘာ္လီး၀ ုစတိုင္ အက ကလည္းတကယ့္ကို ရုပ္ရွင္ထဲကအတိုင္းပါဘဲ၊ ၿမန္မာအလွမယ္ေလးႏွစ္ဦးကလည္း ေခတ္ေပၚအက မ်ားအၿပင္ ရိုးရာ အကၿဖင့္ လည္း ပရိသတ္ရင္သတ္ရွဳေမာေအာင္ ကၿပခဲ့ၾကပါတယ္၊ ရွားေလာ့ၿမိဳ႕က နဂါးေလွၿပိဳင္ပြဲနဲ႕ အာရွပြဲေတာ္ ကို ဒီေနရာ မွာ၀င္ၾကည့္လို႕ရပါတယ္၊

မိတ္ေဆြမ်ားလည္း ၀င္ၾကည့္ၿပီးအကဲၿဖတ္လို႕ရပါတယ္၊







ရႊင္လန္းခ်မ္းေၿမ့ၾကပါေစ..

Saturday, April 17, 2010

ခ်က္ပါယ္ေဟးမွ ၂၀၁၀ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႕



ခ်က္ပါယ္ေဟး မွာ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႕ သက္ၾကီးပူေဇာ္ပြဲ နဲ႕ ဆြမ္းအလွဴပြဲ ရွိတာကတစ္ေၾကာင္း မၿပတ္ေသးတဲ့ အလုပ္ကိစၥတစ္ခုရွိေနတာက တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ မေန႕က ေန႕လည္ပိုင္းေလာက္မွာဘဲ ခ်က္ပါေဟးကို ရံုးပိတ္ခ်ိန္မတိုင္ခင္အမွီ သြားၿဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊



ကိုယ့္ကိစၥ ၿမန္ၿမန္ၿပတ္သြားတာနဲ႕ အရင္အၿမဲသြားခဲ့ဖူးတဲ့ ေစ်းဆိုင္ေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္ၿပီးညေနပိုင္းေရာက္ေတာ့ ကိုသိန္းတို႕အိမ္မွာဘဲ အိပ္ၿဖစ္ပါတယ္၊ ကိုသိန္းတို႕ လည္းမနက္ၿဖန္လွဴဖို႕တန္းဖို႕ ခ်က္ၿပဳတ္ရင္း အလုပ္ရွဳပ္ေနၾကပါတယ္၊ ကိုသိန္းတို႕က သၾကၤန္ထမင္းဟင္းခ်က္ၿပီးလွဴၾကမွာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း သရက္သီးေလးနည္းနည္းပါးပါး အခြံ၀ိုင္းႏႊာေပးၿပီးတာနဲ႕ ခဏဆိုၿပီး အိပ္လိုက္တာ မိုးလင္းခါနီးမွဘဲႏိုးေတာ့တယ္..၊ ခ်က္ၿပဳတ္ေနတဲ့အသံေတြကေတာ့ မၾကားတစ္ခ်က္ၾကားတစ္ခ်က္..၊



မိုးလင္းလို႕ထခ်ိန္မွာဘဲ အမ်ိဳးသမီးက အိပ္ခ်င္းမႈးတူးေလသံနဲ႕ ေၿပာလိုက္တဲ့စကားေၾကာင့္ ေခါင္းနပန္းၾကီးသြားပါေတာ့တယ္..၊ မေန႕ညက အပါ့မန္႕ေရွ႕မွာ ရပ္ထားတဲ့ကား မွန္ကို ငမဲတစ္ေကာင္ရိုက္ခြဲသြားတယ္တဲ့..၊ ဟာ ဘာလို႕ရဲမေခၚလည္းလို႕ ေၿပာရင္းၿပတင္းေပါက္ကလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဘးမွာယွဥ္ရပ္ထားတဲ့ ကားကေလးတစ္စီးလံုးမွန္ေတြကို ရိုက္ခြဲထားတာ ရစရာမရွိ..၊ ဒီေလာက္ဆိုကိုယ့္ကားလည္းအနည္းအက်ဥ္းေတာ့ ထိမွာဘဲဆိုၿပီးေသေသၿခာၿခာသြားၾကည့္ရ တယ္၊ ေတာ္ေသးတယ္ ဘာမွမၿဖစ္လို႕..ဒါေပမယ့္ ကားေဘးမွန္မွာေတာ့ ေသြးေတြအနည္းငယ္ လာစဥ္ေနတာေတြ႕တယ္..၊ ဟိုဘက္ အၿခမ္းက ကားမွာလည္းေသြးေတြစဥ္ေနတာေတြ႕ရတယ္.. ၿပီးေတာ့ ေသြးကြက္ေတြလည္းေတြ႕တယ္..၊



ၾကည့္ရတာ ကားမွန္ရိုက္ခြဲၿပီး အထဲကိုႏွိဳက္လိုက္စဥ္မွာ ထိခိုက္မိသြားတာလား..ေတာ့မသိ..၊ ငမဲေတြနဲ႕ ၿမန္မာၿပည္သားတစ္ခ်ိဳ႕ ညိွဖူးတဲ့အေၾကာင္းေတာ့ ေနာက္မွေရးေတာ့မယ္..၊



ဒီလိုနဲ႕ မနက္ ၁၂နာရီေလာက္မွာ အသိတစ္ေယာက္အိမ္မွာ ဟိုက္ပြိဳင့္ဆရာေတာ္ရဲ႕တရားနာ သီလယူပါတယ္၊


ေနာက္..စားေသာက္ၿပီးေတာ့ ခ်က္ပါေဟး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဖက္ဆက္ခဲ့ၾကပါတယ္..၊ ကေလးေတြကေတာ့အေတာ္ေပ်ာ္ေနပံုရပါတယ္..၊



ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းလည္းေရာက္ေရာ ကိုေဇာ္ေဇာ္က သၾကၤန္ဖိတ္စာေပးပါတယ္..
နားရွဳပ္မသြားပါနဲ႕ဦး..၊ အခုက်င္းပတာက ရိုးရာမပ်က္ႏွစ္သစ္ကူးနဲ႕ သက္ၾကီးပူေဇာ္တဲ့ ကုသိုလ္ပြဲပါ၊ သၾကၤန္ေရကစားပြဲနဲ႕ ကုသိုလ္ၿပဳပြဲ ေနာက္တစ္ခုက ရာသီဥတုပူေႏြးလာတဲ့ ေမလ ၂၉ရက္ေန႕မွာက်င္းပမွာပါတဲ့..၊ ေနရာကေတာ့.. 2214 NC HWY 54 W, Chapel Hill, NC 27516 ၊ အခ်ိန္ကေတာ့ ေန႕လည္ ၁၂ နာရီကေန ညေန ၆နာရီထိပါ၊ ေနာက္ၿပီး ဟိုက္ပိြဳင့္ ၿမိဳ႕ မွာလည္း ထံုးစံအတိုင္း အစဥ္အလာမပ်က္ ေရကစားပြဲနဲ႕ ကုသိုလ္ၿပဳပြဲေတြ က်င္းပမယ္လို႕သိရပါတယ္၊ ေန႕ရက္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အတိအက် မသိေသးပါဘူး၊ ေမလ ၃၀ ရက္ၿဖစ္မယ္လို႕ေတာ့ၾကားပါတယ္၊


ညေနပိုင္း ရွားေလာ့ၿမိဳ႕ကို ၿပန္ေရာက္ေတာ့ ေသြးစေတြေပေနတဲ့ ကားကိုခ်က္ခ်င္းေရ၀င္ေဆးလိုက္ ပါတယ္၊ ဒါေတာင္ေဆးေနၾကဆိုင္က ပိတ္ထားလို႕ေနာက္တစ္ဆိုင္သြားေဆးလိုက္ရတယ္၊ ႏွစ္သစ္မွာ မေကာင္းဘူးေလ..၊

တင္ၿပစရာ ေတြကေတာ့ ဒီေလာက္ပါဘဲခင္ဗ်ာ..၊

ႏွစ္သစ္မွာ ရႊင္လန္းခ်မ္းေၿမ့ၾကပါေစ..၊

Thursday, April 15, 2010

သမီးငယ္ ၉လ ၿပည့္အမွတ္တရ..


သမီး ငယ္ေလး ၉ လ ၿပည့္တဲ့ေန႕မွာ ေနာ့လ္ကာရိုလိုင္းနား ဇူး ကို သြားၿဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္၊ ရွားေလာ့ၿမိဳ႕ ကေန အက္ခ်္ဘိုရိုထိ ၁ နာရီခြဲေလာက္ ဘဲေ၀းပါတယ္၊ ၈၅ လမ္းမၾကီးေပၚကေန ထြက္ေပါက္၉၆ အတိုင္းထြက္လိုက္တာနဲ႕ တိတ္ဆိပ္ေနတဲ့ ၆၄ လမ္းေပၚကိုေရာက္သြားတယ္ဆိုရင္ဘဲ ေတာထဲေရာက္သြားပါေတာ့တယ္..၊

လမ္းမွာ ကားရွင္းေနတယ္.. တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သြားတာနည္းနည္း ေနာက္က်ေနတာလည္းပါတယ္..၊ဟိုေရာက္ေတာ့.. ကားရပ္စရာေတာင္မနည္းရွာရပါတယ္၊ တစ္ခ်ိဳ႕လည္းသစ္ပင္ေအာက္ၿဖစ္သလိုထိုးရပ္ထား ၾကတယ္၊

လူၾကီး တစ္ေယာက္ ၁၀၊ ကေလး ၆ ေဒၚလာနဲ႕ တစ္ေနကုန္ၾကည့္ရမယ္..၊ ဖြင့္ခ်ိန္ကေတာ့ မနက္ ၉နာရီကေန ညေန ၅ နာရီထိ (အခ်ိန္အေၿပာင္းအလည္းရွိတယ္)၊
ေနရာေတြကို ေၿမာက္အေမရိက နဲ႕ အာဖရိကဆိုၿပီးႏွစ္ပိုင္းခြဲထားတယ္..၊ ပတ္လမ္း ထဲက ကစားကြင္းေတြမွာ ကေလးေတြ၀င္ကစားၾကၿပီး လူၾကီးေတြက မုန္႕စားၿပီးနားၾကတယ္၊ ဒီလိုနဲ႕ ေၿမာက္အေမရိက ဘက္အၿခမ္းဘဲၾကည့္ရေသးတယ္ အခ်ိန္ကုန္သြားလို႕ ကားရထားေလးစီးၿပီးလာရာ လမ္းကို ၿပန္ခဲ့ၾကပါတယ္၊

ကဲေၿပာေနၾကာတယ္.. ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕ အတူလိုက္ၾကည့္ၾကပါလား..
အကယ္လို႕ HD နဲ႕ၾကည့္မယ္ဆိုလည္း ၾကည့္လို႕ရပါတယ္..၊


Tuesday, April 6, 2010

ေစ်းမ၀ယ္တတ္သူမ်ား


အေမရိကန္မွာ အင္တာနက္နဲ႕ ေရွာပင္းထြက္ရတာ အရမ္းအဆင္ေၿပတယ္ဆိုလို႕ အေတြ႕အၾကံဳေလးတစ္ခုေလာက္ တင္ၿပပါရေစ၊
တစ္ခါက အေမရိကန္ရဲ႕ နာမည္မၾကီးတၾကီး တကၠသိုလ္တစ္ခုမွာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းသင္ခန္းစာ သင္ၾကားေနစဥ္ ဆရာမက ေက်ာင္းသားေတြကို အြန္လိုင္းေရွာပင္း လုပ္တဲ့သူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ အတန္းထဲမွာ ရွိလဲလို႕ေမးလိုက္ပါတယ္၊

br />
ေမးသမွ် လက္ေထာင္ၿပီး သူမ်ားထက္ဦးေအာင္ေၿဖတတ္တဲ့ ေမာင္ၿဖဴကလြဲလို႕တစ္တန္းလံုးတစ္ေယာက္မွမလွဳပ္၊ ေမာင္ၿဖဴတစ္ေယာက္ကလည္း အတန္းထဲမွာ in class participation point ၁၀ ပြိဳင့္ရလည္း မနည္းဘူးဆိုၿပီး တက္ၾကြေနပံုရပါတယ္၊ တစ္ရာသီကုန္ရင္စုစုေပါင္း ၂၂၀ ေလာက္အမ်ားဆံုးရႏိုင္တာကိုး..၊

အတန္းထဲက ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာ ေရတပ္မွာ ၂၁ႏွစ္ စစ္မွဳ႕ထမ္းခဲ့ၿပီး ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးလုပ္ေနသူ၊ နာမည္ၾကီးဘဏ္တစ္ခုမွာ မန္ေနဂ်ာလုပ္ေနသူ ကေန ဆံပင္ညွပ္ဆရာကေန လက္ရွိအလုပ္လက္မဲ့အထိအမ်ိဳးမ်ိဳးပါ၀င္ပါတယ္၊ စုစုေပါင္း၂၁ေယာက္၊

ဘာၿဖစ္လို႕လည္းလို႕ တစ္ေယာက္စီေမးၾကည့္ေတာ့ လံုၿခံဳစိတ္ခ်ရမွဳ႕၊ သယ္ယူပို႕ေဆာင္ခ်ိန္ၾကန္႕ၾကာမႈ၊ ပစၥည္းမွာ အၿပစ္အနာပါလာရင္ ၿပန္ပို႕ၿပန္လဲရမွာစိတ္ပ်က္လို႕၊ မိမိကိုယ္ေရးအခ်က္အလက္ေတြကို အြန္လိုင္းမွာမေဖာ္ၿပၿခင္လို႕ စတဲ့အခ်က္ေတြေၾကာင့္ပါတဲ့၊

ဒါဆိုဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးေစ်း၀ယ္တာၾကိဳက္သလဲဆိုေတာ့.. ဆိုင္မွာ ကိုယ္တိုင္မ်က္ၿမင္ၾကည့္ၿပီး လူခ်င္းေတြ႕စကားေၿပာၿပီး၀ယ္ရတာကိုအမ်ားစုက ၾကိဳက္ပါတယ္တဲ့၊

ပိုက္ဆံေပးတဲ့အခါမွာလည္း လူၿခင္းေတြ႕ၿပီး ခရက္ဒစ္ကဒ္၊ ဒက္ဘစ္ကဒ္ေတြကို ေရွ႕မွာ ကိုယ္တိုင္ၿခစ္သံုးရတာ စိတ္ရွင္းတယ္လို႕ဆိုပါတယ္၊ ေပးမန္႕ေဘလ္ ေတြေပးတဲ့အခါမွာ လည္း ခ်က္နဲ႕ေပးတာမ်ားတယ္လို႕ဆိုၾကၿပန္ပါတယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေပးစရာရွိတာေပးတယ္လို႕ဆိုၾကပါတယ္၊

လူတိုင္းကေတာ့ အြန္လိုင္းမွာ ၀ယ္ခ်င္တဲ့ပစၥည္းနဲ႕ ရႏိုင္မယ့္ေနရာ ရွာၾကပါတယ္တဲ့ ၿပီးေတာ့ လူကိုယ္တိုင္သြား၀ယ္လိုက္ၾကပါတယ္တဲ့၊ အကယ္လို႕ မရွိမၿဖစ္အေရးၾကီးအသံုးလိုၿပီး အြန္လိုင္းမွာဘဲ၀ယ္လို႕ ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ၀ယ္ပါတယ္တဲ့၊

ေရာ..ခက္ၿပီ၊ ဒီေလာက္တိုးတက္တဲ့ေခတ္ၾကီးမွာ တိုးတက္တဲ့အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာေနၿပီး ဘာလို႕ဒီလိုလုပ္ရတာလည္း..၊ ဆရာမ ပံုၾကည့္ရတာအေတာ္စိတ္ပ်က္သြားပံုရပါတယ္၊ ဘယ္လိုလူေတြ ပါလိမ့္..၊ လူပိန္းေတြ..၊
ဆရာမက သုေတသနလုပ္ထားတဲ့စာေစာင္ေတြကို ကိုးကားၿပီး ရွင္းၿပပါတယ္၊ စာတိုက္ကေန ခ်က္တစ္ေစာင္ပို႕လိုက္တာဟာ အြန္းလိုင္းမွာ ခရက္ဒစ္ကဒ္နဲ႕ေစ်း၀ယ္တာထက္ပို ၿပီး အႏၱရယ္မ်ားပါတယ္တဲ့၊ အေၾကာင္အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ခ်က္ေပ်ာက္သြားႏိုင္တယ္..သူမ်ားကခ်က္နံပတ္ကို ရယူသြားႏိုင္တယ္လို႕ဆိုပါတယ္၊ ဖုန္းနဲ႕ ပိုက္ဆံေပးေတာ့လည္း ဘာထူးလည္း ကိုယ့္ရဲ႕ အခ်က္အလက္ေတြကို ေၿပာၿပရတာဘဲ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ တဖက္ကလူက ကြန္ပ်ဴတာထဲကို အကုန္ရိုက္ထဲ့ရတာဘဲကိုး၊

ေနာက္ၿပီးဆရာမကေမးေသးတယ္ အီးေဘးမွာ ၀ယ္ေရာင္းလုပ္တဲ့သူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိလည္းဆိုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္က ဘဲ တစ္ခါတစ္ေလလုပ္ပါတယ္တဲ့၊ က်န္တဲ့၁၀ေယာက္ေလာက္ကေတာ့ တစ္ခါႏွစ္ခါေလာက္ဘဲလုပ္ဘူးၿပီး၊ က်န္တဲ့သူေတြကေတာ့ ၀င္ၾကည့္ရံုေလာက္ပါဘဲတဲ့၊
အေမရိကန္မွာလူ ခုႏွစ္သိန္းခြဲေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္အီးေဘးကို အဓိက၀င္ေငြ၊ဒါမွမဟုတ္ ဒုတိယ၀င္ေငြရွာတဲ့ေနရာ အၿဖစ္သံုးေနၾကတယ္ဆိုဘဲ၊ လူဦးေရတစ္သန္းခြဲေလာက္ကေတာ့ ပံုမွန္သံုးၾကပါတယ္တဲ့၊ အဲ့ဒါဘယ္တုန္းက သုေတသနလုပ္ထားတာလည္းေတာ့မသိပါဘူး၊ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ ပိုသံုးၾကမယ္ထင္ပါတယ္ အလုပ္မရွိတိုင္း ေတြ႕ရာပစၥည္းေတြေရွာက္ေကာက္ၿပီးအီးေဘးမွာတင္ေရာင္းေနၾကမွာကိုး..၊ မႏွစ္က UNC တကၠသိုလ္ ဘတ္စကတ္ေဘာလံုးအသင္းေနရွင္နယ္ခ်ံပီယံၿဖစ္ေတာ့ ေနာက္ေန႕မနက္အေစာၾကီးထြက္တဲ့ အလကားၿဖန္႕တဲ့ တာဟီးသတင္းစာေတြတေစာင္မွရွာမရဘဲေပ်ာက္ကုန္တယ္၊ အဲ့ဒီသတင္းစာကိုလူတိုင္းဖတ္ၿခင္သိမ္းထားၿခင္ၾကတာကိုးဗ်..၊ ဆရာသမားစီးပြားေရးအကြက္ၿမင္တဲ့ ခ်ာတိတ္ေတြက အကုန္လိုက္သိမ္းၿပီး အီးေဘး တို႕ခရက္လစ္တို႕မွာၿပန္တင္ေရာင္းေနၾကတာ..၊

ဒီေတာ့ေမာင္မဲကထေၿပာတယ္ ဒါဆိုဘာလို႕ ကုမၼဏီေတြ အစိုးရဌာနေတြက စာတိုက္ကေန အေရးၾကီးစာရြက္စာတန္းေတြပို႕ရတာလည္းတဲ့..၊ ဥပမာ အိုင္ဒီကဒ္ လုိ႕ဆိုေတာ့ ဆရာမက ဘာအိုင္ဒီလည္းတဲ့၊ ဒရိုင္ဘာလိုင္စင္ေလဗ်ာ ဆိုေတာ့..ဟုတ္လား ဘာလားနဲ႕ဆရာမေရွာခ်သြားတယ္၊ ငါလည္းငါ့ပတ္စပို႕သတ္တန္းတိုးေတာ့စာတိုက္ကေနဘဲလုပ္ရတာ သိပ္ၾကာတယ္ဘာညာနဲ႕ ေရွာခ်သြားတယ္၊

တိုတိုေၿပာရရင္ေတာ့ သီအိုရီနဲ႕ လက္ေတြ႕တခါတစ္ေလ မကိုက္တာေတြကအမ်ားၾကီး၊ စဥ္းစားစရာတၿခားအခ်က္ေတြ ကိုးကားစရာတၿခားသီအိုရီေတြ ကတစ္ပံုၾကီးကိုး..၊ အင္တာနက္ မွာလံုၿခံဳေရးကိုဘယ္ေလာက္တာ၀န္ယူႏိုင္မလည္း၊ သူမ်ားကိုယ္ေရးအခ်က္အလက္ေတြကိုခိုးၿပီး မသမာတာေတြလုပ္ေနၾကတာတစ္ပံုၾကီး၊ တစ္ေလာကဘဲ ဖေလာ္ရီဒါဖက္က လက္လီဆိုင္ေတြရဲ႕ ခရက္ဒစ္ကဒ္ စနစ္ေတြကို ၀င္ၿပီးခိုးတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာ ဆရာေတာင္ေထာင္ခ်လိုက္ၿပီဆိုဘဲ၊
ေနာက္ၿပီး အီးေဘးကေန လက္ကိုင္ဖုန္း၀ယ္ေတာ့ ဟိုတစ္ဖက္က ပိုက္ဆံယူလိုက္ၿပီး ဖုန္းဓာတ္ပံုေကာ္ပီကူးထားတဲ့စာရြက္ႏွစ္ရြက္ဘဲပို႕လိုက္လို႕ တရားရံုးမွာရွင္းရတာေတြ႕လိုက္ဖူးတယ္ (အဲဒီလို တရားခြင္ေတြ တီဗြီမွာ ၾကည့္ဖူးၾကမွာေပါ့)၊
ဇတ္လမ္းေတြက လူတိုင္းသိၿပီးသားမို႕ထားလိုက္ပါေတာ့..၊
တခ်ိဳ႕ ေလ့လာေတြ႕ရွိခ်က္ဆိုတာ ေတြကလည္းသိပ္မွန္တာမဟုတ္..၊ ေမာင္ရိုး လို မေၿပာခ်င္လို႕ၿငိမ္ေနသူေတြဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိမလည္းမသိ၊ ၿငိမ္ေနတယ္ဆိုတာက အၿငင္းမပြားခ်င္လို႕ ဒါမွမဟုတ္ ရွယ္ယာမလုပ္ၿခင္လို႕ ၊ ဒီၾကားထဲ လူၾကားေကာင္းေအာင္ ေရွာက္ေၿပာသူေတြလည္းရွိမွာဘဲ..၊

အတန္းရဲ႕ အလည္တဲ့တဲ့မွာ ထိုင္ေနတဲ့ေမာင္ရိုးတစ္ေယာက္ဘာမွ၀င္မေၿပာ..၊ တကယ္ဆို ေမာင္ရိုး မနက္ကဘဲ သူ႕ကြန္ပ်ဴတာ အစုတ္ေလးကို မန္မိုရီၿမွင့္ဖို႕ အြန္လိုင္းကေန ၀ယ္လိုက္ေသးတယ္၊ ေနာက္ၿပီး အြန္လိုင္းဘဏ္ကင္းလုပ္တယ္ ေပးစရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အြန္လိုင္းကေနဘဲေမာင္ရိုးေပးထားတာရွိတယ္၊ ဒီလိုရွိပါတယ္.. မီးတို႕ဖုန္းတို႕ ကားအာမခံတို႕ စသည္ၿဖင့္အၿမဲေပးေနရတဲ့ မေပးမၿဖစ္ေတြက ဘာမွမဆန္းလို႕ဘယ္လိုေပးရေပးရမဆန္းပါဘူး၊ စိတ္မခ်စရာလည္းမရွိပါဘူး၊ ၿပီးေတာ့ လြယ္လည္းလြယ္တာကိုးဗ်..၊ေနာက္ၿပီး စာတိုက္သြားစရာမလို၊ တံဆိပ္ေခါင္းဖိုး မကုန္ေတာ့ဘူး၊

ဒါေပမဲ့ တစ္ၿခားပစၥည္းေတြေတာ့သိပ္မ၀ယ္ဘူး၊ တခါတစ္ေလ မွားလို႕ၿပန္လဲရတာတို႕ ဘာတို႕က အလုပ္ရွုပ္တယ္၊ သံုးေလးခါေလာက္ ရွင္းလိုက္ရၿပီးေနာက္ပိုင္း သိပ္မ၀ယ္ေတာ့ဘူး၊ ၀ယ္မယ္ဆိုရင္လည္း စိတ္ခ်ရေအာင္ ၀ယ္မယ့္ဆိုဒ္ကိုေလ့လာၿပီးမွ၀ယ္ေတာ့တယ္ ဥပမာ ဘီသံုးလံုးတို႕၊ စားသံုးသူအမွတ္တို႕ ရီဗ်ဴးတို႕ တို႕ကိုဖတ္ၿပီးမွ၀ယ္တယ္၊ ဒါေတာင္စိတ္ခ်ရတာမဟုတ္.. ကိုယ္ေတြ႕ တရား၀င္လွည့္စားတတ္တဲ့ဆိုဒ္ေတြရွိေသးတယ္..၊

အခုေတာ့ ေမာင္ရိုးလည္း ေတြ႕သမွ်အကုန္ေကာက္ ေရေဆး ၿပန္သၿပီး ေရာင္းဖို႕အြန္လိုင္းစတိုးေလးလုပ္မလားလို႕..၊ တကယ္လို႕ မိတ္ေဆြတို႕ အြန္လိုင္းမွာမွ လက္ယားလို႕ေစ်း၀ယ္ခ်င္ရင္ ေမာင္ရိုးဆိုဒ္မွာအားေပးက်ဗ်ာ.. အႏွစ္တစ္ေသာင္းက ဘီလူး နဖာကေလာ္ကေန အနာဂတ္ ေလာင္စာဆီေဖာ္ၿမဴလာအထိေရာင္းမယ္..၊ မရွိတာမွ ၀ယ္ခ်င္သူေတြကိုလည္း ေရာင္းမယ္၊ အလကားစတာေနာ္..

အေတြ႕အၾကံဳေလးေတြရွိလည္း ေ၀မွ်ခဲ့အံုး..

ရႊင္လန္းခ်မ္းေၿမ့ၾကပါေစခင္ဗ်ာ..


Saturday, March 13, 2010

အေမရိကန္မွ ၿမန္႕မာ့သိုင္း



အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ ၿမန္မာ့ရိုးရာသိုင္းေလ့က်င့္ေရးေက်ာင္းေတြ ရွိပါတယ္ အကယ္လို႕ ထိေရာက္တဲ့ ကိုယ္ခံပညာသင္ယူလိုပါက ဆက္သြယ္သင္ယူႏိုင္ပါတယ္၊ တကယ္ေတာ့ ကမၻာ့ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားမွာပါ ၿမန္မာ့ သိုင္းကိုသင္ယူႏိုင္ပါတယ္၊
အေမရိကန္ကို ၿမန္မာ့ သိုင္းတစ္မ်ိဳးၿဖစ္တဲ့ ဗန္ဒို ကိုယ္ခံပညာစတင္ေရာက္ရွိလာတာ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္ေလာက္ကၿဖစ္ပါတယ္၊ ဆရာၾကီး ေဒါက္တာ ေမာင္ၾကီး က ၀ါရွင္တန္ဒီစီ မွာ ဟံသာ၀တီဗန္ဒို စနစ္ကို စတင္သင္ၾကားေပးခဲ့ပါတယ္၊ အခုအခ်ိန္မွာ သိရသေလာက္ကေတာ့ အိုဟိုင္းအိုး၊ အေနာက္ဗာဂ်ီးနီးယား၊ ၀ါရွင္တန္ဒီစီ၊ နယူးေယာက္တစ္၀ိုက္ နဲ႕ အၿခားစတိတ္အခ်ိဳ႕မွာ သင္တန္းေက်ာင္းေတြ ရွိပါတယ္၊ သူတို႕ေက်ာင္းေတြမွာ ဆရာေတြကို ၿမန္မာလို ဆရာလို႕ဘဲ ေရွ႕ကတပ္ၿပီး ေခၚၾက ပါတယ္၊


ေအာင္ၿမင္တဲ့သင္တန္းေက်ာင္းေတြထဲမွာ Advanced Fighting System (Thaing.net ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အဲ့ဒီ၀က္ဆိုက္ၿပင္ေနတယ္) ကေတာ့ ေအာင္ၿမင္တဲ့ဖိုက္တာ ေတြေမြးထုတ္ေပးေနၿပီးနာမည္ၾကီးတယ္၊ သူကေတာ့ MMA ၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ ၀င္ၿပိဳင္ေလ့ရွိၿပီး ေဒသတြင္းခ်န္ပီယံေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားရွိတယ္၊ သူတို႕သင္တန္းေက်ာင္းကေတာ့ အေမရိကန္ ဗန္ဒို အသင္း အဖြဲ႕၀င္ မဟုတ္ဘူး၊ သင္တန္းထူေထာင္တဲ့ ဆရာေဖး ရဲ႕အဖိုးကၿမန္မာၿပည္မွာ ေနခဲ့ၿပီး သူတို႕သိုင္းကေတာ့ ကခ်င္ပံုစံ ကို အေၿခခံတယ္လို႕ဆိုပါတယ္၊ Phil ကသူရဲ႕သင္တန္း အေၾကာင္းရွင္းၿပထားတာၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္၊

သူ႕ဆီမွာ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာေက်ာ္က ဓားအခ်ိဳ႕အခုထိသိမ္းထားတာရွိပါတယ္၊ ဟိုတစ္ေလာတုန္းကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ကို သိုင္းသင္မေပးႏိုင္ဘူးလို႕ ၿငင္းလိုက္လို႕ လူတန္းစားခြဲၿခားမႈ႕နဲ႕ သူတရားရံုးမွာ အမွုရင္ဆိုင္လိုက္ရပါေသးတယ္၊ ၿဖစ္ပံုက သိုင္းလာသင္တဲ့သူက သူ႕ကိုဖမ္းတဲ့ရဲကို ၿပန္ေဆာ္ၿခင္လို႕ပါတဲ့၊ အဲဒီရဲ အရာရွိကလည္း သူတို႕ေက်ာင္းမွာဘဲ သိုင္းလာသင္ေနတဲ့သူၿဖစ္ေနေလေတာ့ အေတာ္ရွင္းလိုက္ရေသးတယ္တဲ့၊ ေနာက္ေတာ့အမႈႏိုင္သြားလို႕ေတာ္ေသးတယ္၊



အေမရိကန္အထူးတပ္ဖြဲ႕ေတြ၊ လံုၿခံဳေရးအရာရွိေတြ ကို အဓိကသင္ေပးေနတဲ့ေက်ာင္းကေတာ့
Way of the Warrior လို႕အမည္ေပးထားတဲ့ Bando System သင္တန္းေက်ာင္းၿဖစ္ပါတယ္၊ သူတို႕ဆီကလည္း နာမည္ၾကီးဖိုက္တာေတြေမြးထုတ္ေပးပါတယ္၊ သူတို႕ရဲ႕ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ ကိုးကားထားတဲ့ေဆာင္ပုဒ္တစ္ခုကေတာ့ ၁၉၁၀ ခုႏွစ္က အမရပူရဆရာေတာ္မိန္႕ခဲ့တာပါ "No system is completely unique. No system is completely independent from external and internal influences. Every system evolves over time by integration, modification and restructuring, resulting in what we then call "uniqueness." Overtime, this unique system will also change."


ေနာက္သင္တန္းေက်ာင္းေတြ ကေတာ့
Greater Hartford Bando ေက်ာင္း၊ ေၿမာက္ဗာဂ်ီးနီးယား ေက်ာင္း၊ နယူးအဂၤလန္ ဘန္ဒို ကလပ္ စသည္ၿဖင့္ရွိပါတယ္၊

ေနာက္ၿပီး ၿပင္သစ္ၿပည္မွာလည္း ဗန္ဒို ကို အေတာ္ေလ့လာသင္ယူၾကတယ္လို႕ သိရပါတယ္၊ တၿခားႏိုင္ငံေတြအေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ၿမန္မာႏိုင္ငံနဲ႕တိုက္ရိုက္ဆက္သြယ္ၿပီး ႏိုင္ငံတကာအဖြဲ႕ ဖြဲ႕ထားၾကပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း သီးၿခားပံုစံနဲ႕ သင္ၾကတာရွိပါတယ္၊




ဘာဘဲေၿပာေၿပာတစ္ခုသတိထားမိတာကေတာ့ Wikipedia မွာ Bando ဆိုၿပီး ရွာၾကည့္ရင္ သရုပ္ၿပတဲ့လူေတြက ၿမန္မာေတြမဟုတ္ဘဲ ၿဖစ္ေနတာပါ၊

သိုင္းသင္ၾကားေပးတဲ့ ပံုစံကိုဆက္ရရင္ေတာ့..၊
အေမရိကန္ဗန္ဒို သင္တန္းေက်ာင္းေတြမွာ ဗန္ဒိုရဲ႕ အေၿခခံက်င္စဥ္ေတြနဲ႕ အဓိက ပံုစံ ၉မ်ိဳးၿဖစ္တဲ့ Bull, Boar, Cobra, Viper, Python, Panther, Tiger, Scorpion နဲ႕ Eagle ပံုစံတို႕ကို လည္း အထူးၿပဳ႕သင္ႏိုင္ပါတယ္၊ ဒီလိုသင္ၾကားတဲ့ေနရာမွာ လည္း မိမိနဲ႕ကိုက္ညီတဲ့ပံုစံကို ေရႊးခ်ယ္ၿပီးသင္ယူမွ ပိုၿပီးေအာင္ၿမင္ႏိုင္ပါတယ္၊ ဥပမာ လူထြားၾကီး တစ္ေယာက္ကို သင္တဲ့ ပံုစံနဲ႕ ခပ္ေသးေသးလူတစ္ေယာက္ကို သင္တဲ့ပံုစံမတူပါဘူး၊ လူထြားၾကီးအေနနဲ႕ Bull စတိုင္ Boar စတိုင္ တို႕ ကိုသင္ယူေလ့က်င့္မွ သာပိုမိုထိေရာက္ေအာင္ၿမင္ႏိုင္ၿပီး၊ ခပ္ေသးေသးလူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ေတာ့ Scorpion တို႕ Eagle စတိုင္တို႕ သင္ယူသင့္ပါတယ္၊ အမွန္ကေတာ့ အေၿခခံ ဗန္ဒိုေလ့က်င့္ခန္းေတြ ၿပီးသေလာက္ရွိမွ မိမိဆရာနဲ႕ တိုင္ပင္ၿပီး ကိုက္ညီတဲ့စတိုင္ကို ေရြးခ်ယ္ၿပီးဆက္လက္ေလ့က်င့္သင့္ပါတယ္၊ ေနာက္ၿပီး မိမိရဲ႕ စိတ္ေနသဘာ၀ကလည္း သိုင္းသင္ယူ ေလ့က်င့္တဲ့ေနရာမွာ အေရးပါ ပါတယ္၊ စိတ္ဆတ္ စိတ္တိုလြယ္တဲ့လူအတြက္ တစ္မ်ိဳး စိတ္ရွည္တဲ့လူအတြက္တစ္မ်ိဳး ေလ့က်င့္ခန္းေတြရွိႏိုင္ပါတယ္၊ ေနာက္ၿပီး မိမိ ကအသတ္အပုတ္မွာ အလြန္လက္ၿမန္တဲ့လူလား လက္ဦးမူယူၿပီး စတင္တိုက္ခိုက္တတ္သူလား ဒါမွမဟုတ္ ရန္သူက စတင္တိုက္ခိုက္လာခ်ိန္မွာ ရန္သူရဲ႕ တိုက္ခိုက္လာပံု အရ တန္ၿပန္တိုက္ခိုက္တတ္သူလား ဆိုတာလည္း အေရးပါတဲ့ အခ်က္ၿဖစ္ပါတယ္၊ စသည္ၿဖင့္ မိမိအၾကိဳက္ အၿပင္ မိမိနဲ႕ ကိုက္ညီတဲ့ ပံုစံကို ဦးတည္ေလ့က်င့္ႏိုင္ပါတယ္၊

ဗန္ဒို အေၿခခံ ပညာေတြကို တစ္ႏွစ္ေလာက္ေလ့က်င့္ၿပီး အဆင့္တစ္ခုေရာက္မွ သာ တုတ္၊ဓား စတဲ့လက္နက္ပညာ ကို စတင္ေလ့က်င့္ ႏိုင္ပါတယ္၊ ဒီေနရာမွာ ဗန္ဒို ကလက္နက္မဲ့ ကိုယ္ခံပညာကို အေၿခခံထားၿပီး၊ ဗန္ရွည္ကေတာ့ လက္နက္နဲ႕တိုက္ခိုက္တာကို အဓိကထားပါတယ္၊ ေနာက္ၿပီး လက္ေ၀ွ႕၊ နပန္း၊ သိုင္းေၿပာင္ၿပန္၊ ဘုန္းၾကီးသိုင္း စသည္ၿဖစ္ရွိပါေသးတယ္၊

အေမရိကန္မွာေတာ့ ဗန္ဒိုမွာ ေဂါရခါးဓားေကာက္ နဲ႕ တိုက္ခိုက္တာကိုပါထဲ့သြင္းေလ့က်င့္ပါတယ္၊ အမွန္ေတာ့ ေဂါရခါးဓားေကာက္နဲ႕ဆင္တူတဲ့ ဓားေၿမွာင္ပံုမ်ိဳး ၿမန္မာစတိုင္မွာရွိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ၿဗိတိသ်ွ စစ္တပ္က ဗန္ဒိုကို စစ္တပ္ရဲ႕ တိုက္ခိုက္ေရး ပညာအၿဖစ္ ေလ့က်င့္ခဲ့ၿပီး ေဂါရခါးလူမ်ိဳး အရာရွိေတြက ဦးေဆာင္ၿပီးစနစ္တက် ၿဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္၊ ဒါနဲ႕ ေဂါရခါးဓားေကာက္က အင္တာေနရွင္နယ္ ဗန္ဒို ေလ့က်င့္ေရးမွာ ပါလာပါတယ္၊

ဗန္ဒို ပညာက ေရွးၿမန္မာေတြရဲ႕ တိုက္ခိုက္ေရးပညာရပ္တစ္ခုၿဖစ္ၿပီး၊ ဒီပညာေတြနဲ႕ တိုင္းၿပည္ကို တည္ေထာင္ ကာကြယ္ခဲ့သလို၊ အၿခင္းၿခင္း ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့ၾကပါတယ္၊ ဒီေတာ့ ေဒသအလိုက္ သိုင္းပညာေတြဟာ ကြဲလြဲမႈရွိခဲ့ၾကၿပီး၊ အခ်ိဳ႕ပညာရပ္ေတြကေတာ့ ကြယ္ေၿပာက္သေလာက္ရွိေနပါၿပီ၊ ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ့ မိမိအဖြဲ႕ရဲ႕လ်ိဳ႕၀ွက္တိုက္ကြက္ကို ေဆြမ်ိဳးသားၿခင္းလူရင္းေတြကို သာသင္ေပးေလ့ရွိခဲ့လို႕ၿဖစ္ပါတယ္၊ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ တစ္ဖက္က မိမိတိုက္ကြက္ကို သိသြားၿပီး တန္ၿပန္တိုက္ကြက္ ေဖာ္ထုတ္တိုက္ခိုက္လာမွာၿဖစ္လုိ႕ပါ၊ ၿဗိတိသွ်ေခတ္ အတြင္းမွာလည္း အရပ္ထဲမွာ ကိုယ္ခံပညာေလ့က်င့္ ခြင့္ကို တင္းၾကပ္ပိတ္ပင္ထားခဲ့ပါတယ္၊ သိုင္းေလ့က်င့္သူကို သူပုန္ထမည့္သူလို႕သတ္မွတ္ခဲ့ပါတယ္၊ ေခတ္အဆက္ဆက္ မွာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ၿမန္မာ့ သိုင္းပညာမ်ားဟာ ၾကီးထြားသင့္သေလာက္ၾကီးထြားခြင့္မရခဲ့ ၿပန္ပါဘူး၊ အခုေခတ္မွာ လည္း ၿမန္မာၿပည္မွာေတာင္ ရိုးရာသိုင္းသင္ဖို႕ဟာ မလြယ္ကူပါဘူး၊ ေခတ္စားၿပီး လက္ေတြ႕မၾကတဲ့ အားကစားကို အေၿခခံတဲ့ ႏိုင္ငံၿခားက ကိုယ္ခံပညာေတြက ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ေနရာရေနၾကပါတယ္၊

ဘာဘဲေၿပာေၿပာ ၿမန္မာ့သိုင္းပညာကို ႏိုင္ငံတကာမွာ ၿပန္လည္ထြန္းကားလာတာကို ေတြ႕ရေတာ့ အလြန္ကို အားရမိပါတယ္၊ ေနာက္ဆိုရင္ ၿမန္မာေတြ ႏိုင္ငံၿခားမွာ ႏိုင္ငံၿခားသားဆရာေတြနဲ႕ ၿမန္မာ့သိုင္းကို ၿပန္သင္ေနရမွာလည္း စိုးရိမ္မိပါတယ္၊ အဲ ႏိုင္ငံတစ္ကာမွာ ေတာ့ ၿမန္မာ့သိုင္းကို သင္ၿခင္ရင္ ေငြေၾကးအေတာ္အတန္ရွိမွၿဖစ္မွာပါ၊ သိရသေလာက္ကေတာ့ ေၿမာက္ဗာဂ်ီးနီးယားဘက္မွာ ဗန္ဒိုသင္တဲ့ အေမရိကန္ဆရာတစ္ေယာက္က ကိုယ့္ဟာကိုလူစုၿပီးသင္ခ်င္သူေတြ၊ သီးသန္႕သင္ယူလိုသူေတြအတြက္ တစ္ခ်ိန္သင္ခ ေဒၚလာ ၂၅၀ ယူတယ္လို႕သိရပါတယ္၊

ၿပန္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ရိုးရာ သို္င္းပညာကို
အဆင့္တစ္ခုထိ တတ္ေအာင္မသင္ခဲ့ရတာ ကို ႏွေၿမာမိသည္၊ ဆရာနဲ႕လည္းေတြ႕ခဲ့ၾကံဳခဲ့ေပမယ့္ ထိုးတတ္ၾကိတ္တတ္ရံုေလာက္ဘဲသင္ခဲ့ရသည္၊ အင္း..ေနာက္ၿပီးအဖြား မၾကိဳက္တာလည္းပါသည္၊ အကိုကေတာ့ သိုင္းဆရာၾကီးတစ္ေယာက္ကို အိမ္ကိုေခၚလာၿပီး ငွက္ေပ်ာပြဲအုန္းပြဲေတြ ၿပင္ၿပီး ၿခံ၀င္းထဲမွာ အမွန္အကန္သင္ဖို႕လုပ္ဖူးသည္၊ ေနာက္ေတာ့ အဖြားရဲ႕တုတ္သိုင္းကို မယွဥ္ႏိုင္တာနဲ႕ အကိုေရာ သိုင္းဆရာၾကီးေရာ တစ္ၿခား ကိုေနရာေရႊ႕သြားရသည္၊ အဖြားခ်စ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဖြားမၾကိဳက္တာမလုပ္ ပါဘူးဆိုၿပီးအိမ္မွာဘဲက်န္ခဲ့ဘူးသည္၊ ေနာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ကြမ္းၿခံမွာ ေရႊဘိုဘက္က ဆရာတစ္ေယာက္နဲ႕ သိုင္းေၿပာင္းၿပန္ သင္ၾကၿပန္ေရာ..၊ ဆရာက သူငယ္ခ်င္းကြမ္းၿခံမွာ အလုပ္လာလုပ္ရင္းနဲ႕ ၾကံဳလို႕ သင္ၿဖစ္ၾကတာ..၊ ေနာက္ေတာ့ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ သိုင္းသင္တာ တစ္ခန္းရပ္သြားၿပန္ပါတယ္၊

ေနာက္တခါ ဆရာတစ္ေယာက္နဲ႕ ထပ္ေတြ႕ၿပန္တယ္..၊ သူကေတာ့ သိုင္းပညာဆိုတာ သူမ်ားေဆာ္ဖို႕ၾကီးမဟုတ္ဘူး၊ ခုခံကာကြယ္ဖို႕ ေနာက္ၿပီး စိတ္ဓာတ္ကို အရင္ခိုင္ေအာင္လုပ္ရတယ္ဆိုၿပီး၊ တရားထိုင္တာက အစ စံနစ္တစ္က်သင္ေပးပါတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ဆရာခင္ဗ်ာလည္း ဆင္းဆင္းရဲရဲ စီးပြားေရးအဆင္ေၿပတာမဟုတ္ ေတာ့ တၿခားေရၾကည္ရာ တစ္နယ္ေၿပာင္းေတာ့ ဆက္မသင္ခဲ့ရေတာ့၊ ဒီလိုနဲ႕ ႏွစ္အေတာ္ၾကာၿမိဳ႕ေရာက္ေတာ့ အလြယ္တစ္ကူလက္လွမ္းမွီတဲ့ ေက်ာင္းက ကရာေတးကလပ္မွာ ဘဲ ၀င္ကစားၿဖစ္ၿပီး ရိုးရာသိုင္းႏွင့္လံုး၀အဆက္ၿပတ္သြားေတာ့သည္၊ အင္း..အဲ့ဒီတုန္းက ရိုးရာသိုင္းဆရာေတြကိုမ်ား အေမရိကန္ကို ေခၚလာၿပီး ကလပ္ေထာင္သင္တန္းေပးလိုက္ရရင္ အေတာ္အဆင္ေၿပမွာ ေသၿခာသည္၊

ကၽြန္ေတာ္ ဆရာေတြကို ေခၚလာၿပီးသင္တန္းေထာင္ မယ္ဆိုလို႕ ၿမန္မာအေတြးနဲ႕ မသင့္ေတာ္ဘူးလို႕ေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ႕အံုး၊ အေမရိကန္မွာ ဘာသိုင္းမွန္းမသိတဲ့ သိုင္းေပါင္းစံုသင္ေနတဲ့ ကလပ္ေတြကၿမိဳ႕တိုင္းမွာ အမ်ားၾကီးရွိတယ္၊ ကေလးကအစ အမ်ိဳးသမီးေတြပါ သင္ေနၾကတာ..၊ အခုေနတဲ့အိမ္နားမွာေတာင္ ကလပ္ႏွစ္ခုရွိတယ္၊ ညေနဘက္ေတြနဲ႕ အလုပ္ပိတ္ရက္ေတြဆို ကားေတြရပ္ထားတာ ကားပါကင္ကြင္းထဲမွာ ၿပည့္ေနတာေတြ႕ရသည္၊ မိမိတို႕တိုင္းၿပည္က ဆရာေတြခင္ဗ်ာ ဘာမွမရရွာၾကဘဲသင္ေပးေနရတာကို သတိရမိသည္၊ အေထာက္အပံ့ေပးမယ့္သူကလည္း မ်ားမ်ားမရွိၾက၊

အခုေခတ္မွာေတာ့ ၿမန္မာ့လက္ေ၀ွ႕ေက်ာ္ေတြရဲ႕ အစြမ္းေၾကာင့္ႏိုင္ငံတကာမွာ လက္ေ၀ွ႕ကိုလူသိပိုမ်ားလာၾကတာကိုေတြ႕ရသည္၊
ဒီေနရာမွာလက္ေ၀ွ႕ပြဲအေခြေတြကိုအြန္လိုင္းမွာ ၀ယ္ယူႏိုင္တာကိုေတြ႕ရသည္၊

ကဲစာလည္းရွည္သြားၿပီး၊

ၿမန္မာ လူငယ္တိုင္းရိုးရာသိုင္းပညာကို လက္လွန္းမွီ သင္ယူႏိုင္ၾကၿပီး တန္ဖိုးထား ထိမ္းသိမ္းႏိုင္ၾကပါေစလို႕ ဆုေတာင္ရင္း…

ရႊင္းလန္းခ်မ္းေၿမ႕ၾကပါေစ..၊

Tuesday, January 26, 2010

ခရီးေ၀း..



ကားေရွ႕ခန္းမွာထိုင္လိုက္လာတဲ့ မေန႕ကမွ တကၠဆကၿ္ပည္နယ္ဘက္ ကေရာက္လာတဲ့ လူသစ္ အသားညိဳညိဳ ပိန္ပိန္သြယ္သြယ္ ကုိေတာက္ကို ၾကည့္ရတာ အခုမွ ေထာင္ကလြတ္လာတဲ့သူလို နည္းနည္း ေတာ့ထူးၿခားေနသည္၊ ဖေလာ္ရီဒါၿပည္နယ္ ကားလမ္းေဘးတစ္ေရွာက္ကဆိုင္ေတြ အိမ္ေတြကို ၾကည့္ၿပီး ဘာေတြစိတ္ကူးေနတယ္မသိ ၿငိမ္သက္လို႕ေနသည္၊
တကယ္ေတာ့လည္း မၾကာေသးခင္ကမွ ကိုေတာက္ ေထာင္ကလြတ္လာတာၿဖစ္ၿပီး သူ႕ရဲ႕ အေမရိကန္ခရီး က ၂ႏွစ္ေတာင္ၾကာခဲ့ေလသည္၊


ညစာမစားခင္ ၀ိုင္းဖြဲ႕မိၾကေတာ့ ကိုေတာက္ကသူ႕ရဲ႕ဇာတ္လမ္းကို ေၿပာၿပသည္၊

ကိုေတာက္ ဂ်ပန္မွာ ၈ ႏွစ္ အလုပ္လုပ္ၿပီးၿမန္မာၿပည္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ ေငြေၾကးအေတာ္အတန္စု မိလာသည္၊ ဒီေတာ့စီးပြားေရးေလးဘာေလး လုပ္ဖို႕ၾကံသည္၊ လုပ္ရင္း ၾကံရင္းနဲ႕ လူေအးကိုေတာက္ လံုးပါးပါးလာေတာ့သည္ ၀ိုင္း၀န္းမစတဲ့ လူေတြက ကိုေတာက္ဘာၾကိဳက္လည္းဆိုၿပီးေသြးတိုးစမ္းၾကသည္ အေပ်ာ္အပါး ေတာ့ကိုေတာက္က ဒီေလာက္မဟုတ္၊ ဒါေပမယ့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတစ္ခုအေၿခတည္ဖို႕ ၾကိဳးစားရင္း လံုးပါး ပါးေနတဲ့ ကိုေတာက္ ေလာင္းကစားနဲ႕ ညွိသြားေတာ့သည္၊ ေငြေမွ်ာ ေငြနဲ႕လိုက္လို႕ဆိုထားတာကိုး..၊ ၾကိဳးစားပန္းစား ဂ်ပန္မွာ ရွာထားသမွ် ေတြလည္းကုန္ေတာ့မယ္..ဘာမွလည္းၿဖစ္မလာေသး၊ ခ်ဲေတြခ်ည္း နင္းကန္ထိုးေနလို႕လည္းမၿဖစ္၊ အဆက္ၿပတ္ေနတဲ့ ရန္ကုန္စီးပြားေရးေလာကမွာ ကိုေတာက္အတြက္ေနရာမရွိ..၊ ဒီေတာ့ ႏိုင္ငံၿခားတစ္ေခါက္ၿပန္ထြက္မွ ၿဖစ္ေတာ့မည္၊ ကဲ..ဒီတစ္ခါေတာ့ အေမရိကားဘဲသြားေတာ့မယ္..၊

ခက္တာက ကိုေတာက္သိတဲ့အေမရိကန္ထြက္နည္းကလည္း ေအးဂ်င့္ေတြကတစ္ဆင့္ပို႕ေပးတာဘဲသိသည္၊ ေတာင္း တဲ့ေငြကလည္း မနည္း၊ အို.. ဒီေလာက္ေငြေတာ့ ကိုေတာက္တို႕က မမႈ အေမရိကန္ေရာက္ရင္ ခဏၿပန္ရွာ ရတာဘဲ ဆိုၿပီး ေတာင္းသေလာက္ေပးလိုက္သည္၊ အဓိက စိတ္ခ်ရၿပီး ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္သြားဖို႕ဘဲလို သည္မဟုတ္လား၊

ပထမ ကိုေတာက္ စကၤာပူကို အရင္ထြက္ရသည္၊ အဲ့ဒီ ကေနလမ္းေၾကာင္းရွာရင္း ေစာင့္လိုက္တာ သံုးေလးလ ၾကာသြားသည္၊ ဘယ္လိုၿဖစ္တာလည္း လိုက္စံုစမ္းေတာ့၊ ပြဲစားေတြက ခပ္တည္တည္နဲ႕ ေငြရွင္ေၾကးရွင္ကိုေတာက္ကို မေလးရွားကို လႊတ္လိုက္ၿပန္သည္၊ အဲ့ဒီကေနတစ္ဆင့္ ဘယ္လိုသြားမယ္ ဘာညာေၿပာၿပလိုက္သည္၊ ဟိုေရာက္ေတာ့ လည္း လမ္းေၾကာင္းကပိတ္သြားလို႕ဘာညာနဲ႕ ကိုေတာက္ မေလးရွားမွာ ႏွစ္လေလာက္ေနခဲ့ၿပီး စကၤာပူကို ၿပန္ခဲ့ရၿပန္သည္၊ ကိုေတာက္ ကလည္းစိတ္မရွည္ေတာ့ ပြဲစား ကိုအတင္းဖိအားေပးေနရသည္၊ ဘယ္လိုၿဖစ္တာလည္း..အေမရိကားဆိုၿပီး ဒီနားမွာဘဲပတ္ၿခာလည္ေနရတာလည္းေပါ့..၊ ေငြေတြကလည္းကုန္လွၿပီ..၊ ေတာ္ၾကာ အေမရိကားမေရာက္ဘဲ ဂ်ပန္ၿပန္ေရာက္သြားဦးမယ္..၊ ဒီလိုနဲ႕ ပြဲစားေတြလည္းနားညီး မခံႏိုင္လို႕လား ဘာလားေတာ့မသိ တစ္ေန႕မွာ လမ္းေၾကာင္းေကာင္းေကာင္းနဲ႕ အဆက္အသြယ္ေကာင္းေကာင္းရၿပီၿဖစ္ေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားလာသည္၊ အဲ..ဒါေပမယ့္ အေမရိကန္ကိုေတာ့ တိုက္ရိုက္မဟုတ္ေသးဘူး၊ ပထမ အေမရိကားက ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံကိုအရင္သြားရမည္၊ ၿပီးေတာ့မွ တစ္ဆင့္ အေမရိကန္ကို ကုန္းလမ္း ကၿဖတ္၀င္ရမည္တဲ့..၊ ဒီေနရာမွာလည္း ဗီဇာရဖို႕ လြယ္တဲ့ အယ္ဆာေဗဒို လိုႏိုင္ငံမ်ိဳး (မမွတ္မိေတာ့) ကို ငါ့လက္ကလြတ္ ၿပီးေရာဆိုၿပီး ကုိေတာက္ကို ေလယဥ္ေပၚကိုခန္႕ခန္႕ၾကီး တင္ေပးလိုက္ေပေတာ့သည္၊ သြားေပအုန္းေတာ့ကိုေတာက္ေရ.. ဟိုေရာက္ရင္ အေမရိကန္ကို ရွာဖို႕ ကိုလံဘတ္ေလာက္ မခက္ေတာ့ပါဘူး..၊ ဒီလိုနဲ႕ ဂ်ပန္စကားကို ၾကြမ္းၾကြမ္းက်င္က်င္ေၿပာႏိုင္တဲ့ တစ္ကိုယ္ေတာ္ ကိုေတာက္ တစ္ေယာက္ ဟစ္စပန္းနစ္စကားေၿပာတဲ့ႏိုင္ငံ တစ္ခုကိုေရာက္လာရေပေတာ့သည္၊ ကဲ.. ဘာဆက္လုပ္မလည္းကိုေတာက္ေရ.. ဒီႏိုင္ငံကလူေတြေတာင္ တတ္ႏိုင္ရင္ အကုန္လံုး အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ သြားေနခ်င္ၾကတာ..၊
ကိုေတာက္လည္း ခန္႕ခန္႕ၾကီး ေနရင္းနဲ႕ ၾကာလာေတာ့ ပြဲစားကို ဖုန္းဆက္ၿပီးေမးရေတာ့သည္၊ ဘယ္လိုၿဖစ္တာလည္းေပါ့..၊ ပြဲစားက စိတ္ခ်ရတဲ့ လမ္းေၾကာင္းေစာင့္ေနတာတဲ့..၊ ေအးေလ.. အေမရိကားတိုက္ၾကီးေပၚေရာက္ေနၿပီဘဲ..ေၿဖေၿဖေပါ့၊ ေနာက္ၿပီး ဒီလမ္းကအႏၱရယ္လည္းအမ်ားသား..၊ အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း နယ္စပ္တရိုးမွာ မူးယစ္ရာဇာေတြရဲ႕ အပစ္အခတ္အသတ္အၿဖတ္ေတြက ေန႕စဥ္လိုၿဖစ္ေနတာ..၊ ဒီအေတာ အတြင္း ကိုေတာက္ကို မကၠဆီကိုႏိုင္ငံကိုပိုဖို႕လုပ္ေနရင္း ကေန အၿခားႏိုင္ငံတစ္ခုႏွစ္ခုကို အလည္ပတ္လိုက္ရေသးသည္၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုေတာက္ကို ဂြာတီမာလာ ႏိုင္ငံကို ၿဖစ္သလို ဗီဇာမပါဘဲ ကုန္းေၾကာင္းကေနပို႕လိုက္ ေလေတာ့သည္၊ ကိုေတာက္လည္း တခါ ဂြာတီမာလာမွာ ေသာင္တင္ေနၿပန္ေရာ ကိုေတာက္သာ ေမယန္ယဥ္ေက်းမႈကို စိတ္၀င္စားရင္ ဂြာတီမာလာမွာေလ့လာစရာေတြကအမ်ားၾကီး..၊ ဒါေပမယ့္ ဒီ အယ္ဆာေဗဒို တို႕ ဂြာတီမာလာတို႕ ကလည္းအေတာ္ကို ရွဳပ္တဲ့ႏိုင္ငံေတြ..၊ ဓေလ့ေတြကလည္း ခပ္ဆန္းဆန္းေတြ..၊ လူေသၿပီးတာေတာင္ ေၿမမၿမွုပ္ဘဲ ဘီဒိုအံဆြဲလို အဆင့္ဆင့္နဲ႕ ထားတဲ့ေနရာမွာ လခေပးၿပီးအေလာင္းကို ထားၾကတဲ့သူေတြရွိတယ္၊ ေဆြမ်ိဳးေတြက လခဆက္မေပးႏိုင္ေတာ့ရင္ေတာ့ ၾကံဳသလို ေၿမၿမွုပ္လိုက္တယ္တဲ့..၊

ကဲကဲ..ထားေတာ့ လူပ်ိဳၾကီး ကိုေတာက္ကဒါေတြစိတ္၀င္စားတာမဟုတ္..၊ အေမရိကန္ႏိုင္ငံကိုဘဲစိတ္၀င္စားတာ..၊ ဂြာတီမာလာ ဆိုေတာ့ အေမရိကန္နဲ႕ အေတာ္ကို နီးစပ္လာၿပီ၊ ၾကားမွာ မကၠဆီကို တစ္ႏိုင္ငံဘဲက်န္ေတာ့တာကလား..၊ ပြဲစားေတြ ကအလုပ္မၿဖစ္ေတာ့လို႕ ကိုယ့္ဟာကိုဘဲ လမ္းေၾကာင္းရွာေနရသည္၊ ပိုက္ဆံလည္းအေတာ္ကုန္သြားၿပီ အခ်ိန္လည္း အေတာ္ကုန္သြားၿပီ၊ ဒီလိုနဲ႕ ဂြာတီမာလာ ႏိုင္ငံကို ၿဖတ္ၿပီး မကၠဆီကို နိုင္ငံကို ကူးဖို႕လုပ္ေနစဥ္မွာ ကိုေတာက္အဖမ္းခံရေတာ့သည္၊ ဂြာတီမာလာ အခ်ဳပ္ထဲေရာက္မွ ကိုေတာက္ အဆက္အသြယ္ေတြရလာသည္၊ ကိုယ္လိုလူေတြေတြ႕လာရသည္၊ အခ်ဳပ္ကလြတ္ဖို႕ေတာ့ အေတာ္လုပ္ရေသးသည္၊ ဟစ္စပန္းနစ္စကားေၿပာတဲ့သူေတြနဲ႕ဆိုေတာ့ ဘာသာစကားအခက္အခဲကလည္းရွိေသးသည္၊ ေနာက္ေတာ့ဂြာတီမာလာရဲေတြကဘဲ မကၠဆီကို နိုင္ငံကို ကူးဖို႕လူေတြနဲ႕ ခ်ိပ္ေပးၿပီး ကိုေတာက္ကို လြတ္လိုက္ေလေတာ့သည္၊ ပိုက္ဆံကေတာ့ အေတာ္ကုန္သြားၿပန္သည္၊ မိဘေတြလည္း အေတာ္စိတ္ပူေနၾကေပမည္၊ အခုေတာ့ ကိုေတာက္တစ္ေယာက္ မကၠဆီကို ႏိုင္ငံကို ေနာက္ေဖးေပါက္ကေနေရာက္ခဲ့ပါၿပီ၊ နာမည္ၾကီး အေမရိကန္ နယ္စပ္ ဆူးခင္းလမ္းကႏၠာရကို ၿဖတ္ရေပဦးမည္၊



ကိုေတာက္တစ္ေယာက္ မကၠဆီကိုမွာ အိပ္တစ္လံုးနဲ႕ အဆက္အသြယ္လမ္းေၾကာင္း ရွာေနစဥ္မွာဘဲ မကၠဆီကိုႏိုင္ငံက ၾကိဳဆိုေရးအဖြဲ႕ (ရဲ) နဲ႕ ေတြ႕ေလေတာ့သည္၊ ဒီလိုနဲ႕ ကိုေတာက္ မကၠဆီကို ေထာင္ထဲကို ေရာက္သြားၿပန္ေလေတာ့သည္၊ တစ္သက္လံုး ဘာၿပစ္မႈမွ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္မလုပ္ခဲ့၊ ၿမန္မာၿပည္မွာ ရဲစခန္းေတာင္မေရာက္ခဲ့ဘဲနဲ႕ အေမရိကတိုက္မွာ အခ်ဳပ္ေတြ ေထာင္ေတြနဲ႕ခ်ည္းေတြ႕ေနရသည္၊ မကၠဆီကို ေထာင္ကေတာ့ ဂြာတီမာလာ အခ်ဳပ္လို အေသးေလးမဟုတ္ လူေတြအမ်ားၾကီးရွိသည္၊ အာဖရိကတိုက္က လာတဲ့သူေတြ၊ တရုတ္ၿပည္ကလာသူေတြ၊ ဘ၀တူ အေမရိကန္ကိုသြားမည့္သူမ်ားတည္း၊

မကၠဆီကို ေထာင္ထဲမွာ ကိုေတာက္ ကို သူလိုတရားမ၀င္ေရာက္လာသူေတြ အမ်ားစုႏွင့္အတူေနေစသည္၊ အဲ့ဒီအထဲမွာ အာဖရိကဖက္ကေရာက္လာ သူေတြကအုပ္စုအေတာ္ေတာင့္ၿပီး ေတြ႕သမွ်လူကို အႏိုင့္က်င့္ခ်င္ၾကသည္၊ ကိုေတာက္က ဂ်ပန္မွာ စူရွီးဘဲလိိပ္လာတာ အိုက္ကီဒို တို႕ဘာတို႕ေလ့လာခဲ့တာမဟုတ္၊ ဒီေတာ့ ကိုေတာက္အႏိုင့္က်င့္ခံရဖို႕ၿဖစ္လာေတာ့သည္၊ ဒါေပမယ့္လည္း ကယ္တင္ရွင္ေတြရွိလို႕ ကိုေတာက္သက္သာသြားရသည္၊ ကယ္တင္ရွင္ေတြကေတာ့ တရုတ္ၿပည္ဘက္က လာသူေတြၿဖစ္သည္၊ သူတို႕ အဖြဲ႕ကလည္းအင္အားမနည္း..၊ ကိုေတာက္ကို အႏိုင္က်င့္ဖို႕ၾကိဳးစားတဲ့ အာဖရိကသားေတြနဲ႕ ကိုေတာက္လို အာရွသားေတြရဲ႕ ရန္ပြဲက တကယ္ကို ပြဲၾကီးပြဲေကာင္းေတြဘဲၿဖစ္သည္၊ ဒီလိုနဲ႕ မကၠဆီကို ေထာင္ထဲမွာ အာရွ အာဖရိက ခ်စ္ၾကည္ေရးရိုက္ပြဲေတြမွာ ကိုေတာက္ကန္႕လန္႕ကန္႕လန္႕ၿဖစ္ေနရင္းနဲ႕ ေထာင္ထဲကထြက္ႏိုင္ဖို႕ ၾကိဳးစားေနရေလေတာ့သည္၊ အဲ့ဒီေထာင္ထဲက တရုတ္အဖြဲ႕ေတြကလည္း အေတာ္ကိုအားကိုးရသည္၊ ဘယ္အာရွသားမွ အႏိုင္ၾကင့္မခံရေအာင္အုပ္စုဖြဲ႕ၿပီးကာကြယ္ေပးထားသည္၊ သူတို႕ေတြၾကည့္ရတာ အေတာ္အသတ္အပုတ္ကၽြမ္းက်င္ပံု ရၿပီး တကယ့္ဆတ္ဆတ္ထိမခံေတြတဲ့၊ အင္း.. ေထာင္တြင္းအသတ္အပုတ္ရုပ္ရွင္ေတြကို ေတာင္ၿပန္အမွတ္ရလာသည္၊

ဒီလိုနဲ႕ မကၠဆီကို ေထာင္မွာ ၆လ ေနၿပီးေတာ့ ကိုေတာက္ေထာင္မွလြတ္လာေတာ့သည္၊ ဒီမွာလည္း ရဲေတြရဲ႕ အကူအညီႏွင့္ ကိုေတာက္ အဆက္အသြယ္ရၿပီး အေမရိကန္ဘက္ကို ထြက္လာႏိုင္ခဲ့ေလေတာ့သည္၊ ပိုက္ဆံေတာ့အေတာ္ကိုကုန္မွာေသၿခာသည္၊

ကိုေတာက္ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ မကၠဆီကို နဲ႕ တကၠဆက္နယ္စပ္ ကမိုင္ေပါင္းမ်ားစြာရွည္ၿပီး ၀င္ေပါက္ေတြကအမ်ားၾကီး..၊ အေမရိကန္အစိုးရကလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ၾကိဳးစားၿပီးကာကြယ္ထားေပမယ့္တရားမ၀င္ ေရာက္လာသူေတြကအမ်ားၾကီး…၊ ေက်ာက္ေတာင္ နဲ႕ ကႏၱာရကို ၿဖတ္သန္းရသည့္ ခရီးက အႏၱရယ္နဲ႕ အၿပည့္၊ ဘာဘဲေၿပာေၿပာ ကိုေတာက္ ကေတာ့ရေအာင္ၿဖတ္သန္းႏိုင္ခဲ့ပါသည္၊ ဒါေပမယ့္ ၾကာၾကာေတာ့ မေနလိုက္ရ လာၾကိဳမယ့္သူေတြနဲ႕လြဲၿပီး အေမရိကန္ လူ၀င္မႈၾကီးၾကပ္ေရးအဖြဲ႕နဲ႕တိုးၿပီး အေမရိကန္မွာ ဟိုတယ္အစား အခ်ဳပ္ခန္းထဲကို တန္းေရာက္သြားၿပန္ေလေတာ့သည္၊ ဒါေပမယ့္ အေမရိကန္မွာက တာ၀န္ယူေခၚထုတ္ေပး မယ့္လူရွိရင္ ခ်က္ခ်င္း အာမခံနဲ႕လြတ္ေပးလို႕ ေတာ္ေသးသည္၊ က်န္တဲ့ အမႈကိစၥကိုေတာ့ တရားရံုးမွာ ဆက္ရွင္းေပေတာ့..၊ အဲ့ဒီက်မွ ကိုေတာက္ကို အေမရိကန္မွာ ေနခြင့္ၿပဳ႕မလား ၿပန္ပို႕မလား ဆံုးၿဖတ္ေပလိမ့္မည္၊

ကိုေတာက္ ရယ္ သူမ်ားလိုေက်ာင္းေလးဘာေလးလာတက္ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ အလုပ္ေလးဘာေလးလုပ္ၿပီး ေနခြင့္ဆက္ေရွာက္ရင္ မလြယ္ဘူးလားလို႕ ေတြးမိသည္..၊ အခုေတာ့ အမႈအခင္းေတြ ရင္ဆိုင္ရေပဦးမည္၊ ဒါေပမယ့္ ကိုေတာက္လို စိတ္ဓာတ္ၾကံခိုင္ၿပီး ေခသူမဟုတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္အဖို႕ေတာ့ အေမရိကန္မွာ ဘာမွ အခက္အခဲရွိလိမ့္မည္မဟုတ္ပါ၊

ဒီလို ကိုေတာက္နဲ႕ေတြ႕ၿပီး ေနာက္တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္မွာဘဲကိုေတာက္ ဘယ္ေရာက္သြား သည္မသိေတာ့ပါ၊ ဂ်ပန္မွာအတူ ေနခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ၿပန္ဆံုမယ္လို႕ေတာ့ ကိုေတာက္ေၿပာသံၾကားလိုက္သည္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း မိုးလင္းက မိုးခ်ဳပ္ ေအးစက္တဲ့ စူရွီးဘား မွာ စူရွီးမ်ိဳးစံုကို အခ်ိန္မွီၿပီးဖို႕ တြန္းလိပ္ေနရေလသည္.. ေနာက္ေတာ့ ပူေႏြးတဲ့ ဖေလာ္ရီဒါကို ေက်ာခိုင္းၿပီး ေရၾကည္ရာ အရပ္အမွတ္နဲ႕ ေနာ့လ္ကာရိုလိုင္းနားကို ထြက္ခဲ့ေတာ့သည္၊

အခုေန ကိုေတာက္တစ္ေယာက္ဘယ္ေရာက္ေနလည္းေတာ့မသိပါ၊ အေမရိကန္ကို ရက္ပိုင္းသာၿခားၿပီးေရာက္ခဲ့ၿပီး အခုဆို ဘာလိုလိုနဲ႕ သံုးႏွစ္ခြဲေတာင္ၾကာခဲ့ပါၿပီ၊

Monday, January 11, 2010

ေရၾကည္ရာ



အေမရိကန္ႏိုင္ငံေနာ့လ္ကာရိုလိုင္းနားၿပည္နယ္အတြင္း အမွတ္ ၈၅ အေ၀းေၿပးလမ္းမၾကီး အတိုင္း အေရွ႕ေၿမာက္အရပ္မွ အေနာက္ေတာင္ အရပ္ဘက္သို႕ တိုရိုတာကင္မရီ အၿဖဴေရာင္ တစ္စီး ခပ္ေလာေလာ ေမာင္းႏွင္လာေနသည္၊ သူ႕ေနာက္မွာ ေတာ့ ခ်က္ပလက္ထရပ္ အနက္ေရာင္ တစ္စီးကထပ္ခ်က္မကြာ မလွမ္းမကမ္းမွလိုက္ပါေမာင္းႏွင္လ်က္ရွိ သည္၊ ထံုးစံအတိုင္း အမွတ္၈၅ လမ္းမၾကီးကေတာ့ ကားေတြအၿမဲၿပည့္ၾကပ္ေနေလသည္၊ မိုးေလ၀သ ခန္႕မွန္းခ်က္အရေတာ့ ညေနပိုင္းမွာ မိုးနဲ႕စႏိုး ေရာက်ဖို႕ရွိေလသည္၊ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေအးစက္ၿပီး အုန္႕မိွုင္းေနသည္၊


ကိုရိုး လည္း ကားေမာင္းေနရင္းကေနေကာင္းကင္ကို ေမွာ့္ၾကည့္လိုက္ၿပီး စႏိုးေရေနပါအံုးလို႕ဆုေတာင္းေနမိသည္၊ ေနာက္ၾကည့္မွန္ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေနာက္က ခ်က္ပလက္ကားၾကီးက မလွမ္းမကမ္းမွာပါလာတာကိုေတြ႕ရသည္၊ အဲ့ဒီ လူဆိုးကားလိုလို ကားၾကီးကိုေမာင္းလာတာကေတာ့ ကိုရိုး ေဘာ္ဒါ ကိုသိမ္း၊ သူတို႕ခရီးဆံုးကို အခ်ိန္မွီေရာက္မွၿဖစ္မည္၊ ခ်ိန္းထားတာက ေန႕လည္၁၂နာရီ၊ ထရပ္ကားေပၚက ပစၥည္းေတြကို အၿမန္ခ်ရမည္၊ ၿပီးေတာ့ဒီမိုင္တစ္ရာ့ငါးဆယ္ခရီးကို အေၿပးၿပန္လာရဦးမည္၊ ကိုရိုး အၿမန္ႏွုန္းၿပဒိုင္ခြက္ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ မိုင္၈၀ႏွုန္း ၿပေနသည္၊ ကိစၥမရွိေသး၊ လမ္းေပၚမွာလည္း ရဲကားအရိပ္အေရာင္မၿမင္ရ၊ ဒီလိုနဲ႕ အေ၀းေၿပလမ္း ထြက္ေပါက္အမွတ္ ၁၁၈ နားအေရာက္မွာ ကားကို သဲနဲ႕၀ိုင္းပက္သလို မ်ိဳး မိုးရြာသလိုအသံေတြဆူညံ သြားေလာက္ေအာက္ ေရခဲမွုန္ေတြက်လာသည္၊ အင္း..ဒုကၡဘဲ ဒီလိုဆိုအခ်ိန္မွီမွေရာက္ပါ့မလား..၊ သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ မိုးေတြေလေတြပါက်လာသည္၊ ၿမင္ကြင္းကမေကာင္းေတာ့ ဒါေပမယ့္ကားကိုေတာ့တက္ႏိုင္သေလာက္ အရွိန္ၿမွင့္ေမာင္းေနေသးသည္၊ ေနာက္ထပ္ အေ၀းေၿပးလမ္းေပၚမွာ မိုင္၈၀ေလာက္ေမာင္းရဦးမယ္ ၿပီးရင္ ၄၈၅ လမ္းကိုထြက္ၿပီး ေဆာက္ကာရိုလိုင္းနားဘက္ကိုေမာင္းရမည္၊ အခ်ိန္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁နာရီေလာက္ဘဲက်န္ေတာ့သည္၊ ေနာက္ကလိုက္လာတဲ့ ကိုသိမ္းကိုဖုန္းဆက္ၿပီးပစၥည္းေတြ အေၿခအေနလွမ္းေမးလိုက္ေတာ့ အားလံုး အိုေက၊ ဒါေပမယ့္ ေရာက္ရမယ့္ေနရာကို အခ်ိန္မွီေရာက္ဖို႕မေသၿခာ..ဒီေတာ့ ေသၿခာေအာင္တစ္ဖက္ကလူကို ဖုန္းလွမ္းဆက္လိုက္ေတာ့ ဟစ္စပန္းနစ္အသံ၀ဲ၀ဲနဲ႕ တစ္ဖက္ကအမ်ိဳးသမီးက သူတို႕ ရာသီဥတုအေၿခအေနအရ ေန႕လည္တစ္နာရီထိေစာင့္ေပးဖို႕ သေဘာတူလိုက္သည္၊

ဒီလိုနဲ႕ ရွားေလာ့ၿမိဳ႕ထဲကို၀င္ေတာ့ မိုးကပံုမွန္ေလာက္ဘဲရြာေနသည္၊ ၁၂နာရီမိနစ္၃၀မွာေတာ့ ကိုရိုး ကားကို အိမ္ယာ၀င္းတစ္ခုထဲကို ခ်ိဳး၀င္လိုက္ေတာ့သည္၊ သူကေတြ႕ရမည့္သူေတြကို အရင္မေတြ႕ေသးဘဲပစၥည္းေတြကို ခ်ရမယ့္ေနရာမွာ အရင္သြားခ်ထားလိုက္သည္၊ ၿပီးေတာ့ ကိုသိမ္းကိုလက္ဆြဲႏွုတ္ဆက္လိုက္ရင္း ေနာက္မွေတြက်ေသးတာေပါ့လို႕ေၿပာလိုက္ၿပီးတာနဲ႕ ကိုသိမ္းသူ႕ထရပ္ကား အနက္ၾကီးထဲ၀င္ထိုင္လိုက္ၿပီးမိုးေတြေလေတြထဲမွာ လာရာလမ္းအတိုင္း အၿပင္းေမာင္းထြက္သြားေလေတာ့သည္၊

ကိုရိုးနဲ႕ ေမာင္ခီး ႏွစ္ေယာက္ထဲပစၥည္းေတြကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ၿပီး ေနာက္ အေစာင့္မရွိဘဲဒီအတိုင္းပစ္ထားခဲ့ကာ အိမ္ယာ၀င္းၾကီးရဲ႕ အေပါက္၀က အေဆာက္အဦးေလးစီကို ၿပန္ေမာင္းခဲ့ၾကသည္၊ ဒီေလာက္ေအး ၿပီးမိုးရြာေနတာဘယ္သူမွလည္း အၿပင္မွာဒီပစၥည္းေတြကို ေစာင့္ၾကည့္မေနႏိုင္၊

အိမ္ယာ၀င္းၾကီးရဲ႕ ရံုးခန္းအေဆာက္အဦးေလးထဲကို၀င္လိုက္ေတာ့ တာ၀န္ခံ ဟစ္စပန္းနစ္အမိ်ဳးသမီးက ဆီးၾကိဳႏွုတ္ဆက္လိုက္ရင္း ကိုရိုးရဲ႕ အမ်ိဳးသမီး ကို အတင္းေမးေလသည္၊ ကိုရိုးက သူတို႕ဒီေန႕မပါလာဘူး ေနာက္ေန႕မွ လိုက္လာမယ္ဆိုေတာ့ အမ်ိဳးသမီးက စာခ်ဳပ္မွာ ႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ႕ လက္မွတ္မပါရင္ အိမ္ေသာ့ကိုေပးလို႕ မရဘူးတဲ့၊ ဟိုက္..ေသၿပီ..ပစၥည္းေတြကအခန္းအေပါက္၀မွာေရာက္ေနၿပီ..ေနာက္ၿပီးကိုသိမ္း လည္းၿပန္ သြားၿပီ ၊ ဒါနဲ႕.. ေအးပါ ေပးစရာရွိတဲ့ေငြအေၿပရွင္းၿပီး ထိုးစရာရွိတဲ့လက္မွတ္ကိုထိုးခဲ့ပါ့မယ္၊ က်န္တဲ့ လက္မွတ္ကိုေတာ့ မနက္ၿဖန္အမ်ိဳးသမီးလာမွ ဆက္ထိုးပါ့မယ္၊ ဒီညဒီမွာလည္းမအိပ္ပါဘူး ပစၥည္းထားရံုပါဘဲဆိုေတာ့မွ ေသာ့ေပးဖို႕သေဘာတူေတာ့တယ္၊ အမွန္ေတာ့ မနက္ၿဖန္မွ ေၿပာင္းဖို႕ပါဘဲ ဒါေပမယ့္ ရာသီဥတု ကမနက္ၿဖန္ပိုဆိုးမယ္ဆိုလို႕ ဒီေန႕ေၿပာင္းလိုက္ရတာၿဖစ္သည္၊

ဒီလိုနဲ႕ ကိုရိုးနဲ႕ ေမာင္ခီး ႏွစ္ေယာက္ပစၥည္းေတြကိုအိမ္ထဲသြင္းဖို႕လုပ္ေနစဥ္မွာဘဲ အမ်ိဳးသမီးက ေနာက္ကလိုက္လာၿပီး လက္မွတ္ထိုးရမယ့္အိမ္ငွားစာခ်ဳပ္ကို လာေပးသည္၊ မ်ားလိုက္တဲ့စာရြက္ေတြ၊ မူးယစ္ေဆး၀ါးမသံုးစြဲရ၊ ဂစ္မီးဖိုမသံုးရ စသည္ၿဖင့္လက္မွတ္ထိုးေပးလိုက္သည္၊ အိမ္ခန္းကေတာ့ အရင္ကေနခဲ့တဲ့ အခန္းထက္အမ်ားၾကီးက်ယ္သြားသည္၊ အိပ္ခန္းႏွစ္ခန္း၊ အိမ္သာေရခ်ိဳးခန္းႏွစ္ခန္းပါသည္၊ ေရခ်ိဳးခန္းတစ္ခန္းမွာကိုဘဲ ကုတင္သြင္းၿပီးတစ္ေယာက္အိပ္လို႕ရေအာင္က်ယ္သည္၊ နံရံကပ္ဘီရိုေတြကလည္းမနည္းပါသည္၊ ကိုရိုးလည္း ဟစ္စပန္းနစ္အမ်ိဳးသမီးလိုက္ၿပတာကို ၾကည့္ၿပီးခ်ိန္မွာဘဲ ေမာင္ခီးတစ္ေယာက္ပစၥည္းေတြကို သူတစ္ေယာက္ထဲအိမ္ထဲသြင္းၿပီး သြားေလသည္၊ အမိ်ဳးသမီးၿပန္ထြက္သြားခ်ိန္မွာ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခ်ိန္သိပ္မရွိေတာ့၊ ဗိုက္ကလည္းဆာလွၿပီဆိုေတာ့ မိုးရြာထဲမွာဘဲၿပန္ထြက္လာခဲ့လိုက္ၾကေတာ့သည္၊ အၿပန္ခရီး ၂နာရီခြဲေလာက္ေမာင္းရဦးမွာဆိုေတာ့ နီးရာ ဆိုင္မွာ အရင္၀င္စားလိုက္ၾကသည္၊
ၿပန္မယ္ဆိုမွ မိုးကပိုသည္းလာသည္၊ ၄၈၅ ၿမိဳ႕ပတ္လမ္းကို ၀င္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကားေရွ႕ကိုက္အနည္းငယ္ခန္႕ကိုသာၿမင္ရေတာ့သည္၊ မီးဖြင့္ၿပီး ေရွ႕ကားရဲ႕ေနာက္မီး အနီေလးကိုသာ အတင္းၾကည့္ၿပီးေမာင္းရေတာ့သည္၊ ေရွ႕ကားဘီး ေတြကရက္ထုတ္လိုက္တဲ့ ေရစက္ေရမွဳန္ေတြက ၿမင္ကြင္းကိုပို၀ါးေနေစေတာ့သည္၊ ဒီလိုနဲ႕ အမွတ္၈၅ အေ၀းေၿပး လမ္းမၾကီး ေပၚကိုၿပန္ထြက္ရမည့္ေနရာကို အတင္းၿပဴးၿပဲၾကည့္ရသည္၊ ေတာ္ၾကာ ထြက္ေပါက္ေက်ာ္သြားရင္ ေနာက္တစ္ပတ္ၿပန္ပတ္ေနရဦးမည္၊ ဒီမိုးဒီေလ နဲ႕ ဒီအခ်ိန္မွာ ေတာ့ အမွားမခံႏိုင္ေတာ့…ဒီလမ္းကလည္း မၾကြမ္းေသးေတာ့ ပိုသတိထားရသည္၊ ေနာက္ၿပီး ဂ်ီပီအက္ေတြဘာေတြလည္းမရွိ၊ ဒီေတာ့ ထြက္ေပါက္နီးလာတာနဲ႕ ေသၿခာေအာင္အစြန္ဆံုးလမ္းကို ယူေမာင္းလိုက္သည္၊ ဒီၾကားထဲ မိုးေတြကပို ပိုသည္းလာေတာ့ လမ္းညြန္ဆိုင္းဘုတ္ေတြကို အနားေရာက္မွဘဲဖတ္လို႕ရေတာ့သည္၊ ေဟာေတြ႕ၿပီ ၈၅ သို႕ ထြက္ေပါက္အမွတ္ ၁၀ ေအ၊

၈၅ေပၚၿပန္ေရာက္မွဘဲ အိမ္ၿပန္ေရာက္သလို စိတ္ေအးေတာ့သည္၊ အင္း..ဘာဘဲေၿပာေၿပာ ကိုသိမ္းၾကီးဆီဖုန္းဆက္ဦးမွ သူအိမ္ၿပန္ေရာက္ေလာက္ၿပီ..၊ ကိုသိမ္းၾကီးက အိမ္မွာ ထမင္းေတြဘာေတြေတာင္စားေနၿပီကိုး…ဒါေပမယ့္ ကိုသိမ္းဆီက သတင္းကသိပ္မေကာင္း လမ္းမွာစႏိုးေတြအရမ္းက်ေနၿပီတဲ့..၊ ဒီမွာေတာ့ မိုးဘဲရြာေနေသးတယ္၊ ရွားေလာ့ၿမိဳ႕ကအထြက္မွာ ကိုရိုး တစ္ေယာက္မိုးနည္းနည္းစဲသြားလိုစိတ္ ခ်မ္းသာမလိုရွိေနတုန္းမွာ စႏိုးေတြအဖတ္လိုက္က်လာေတာ့သည္၊ ဒီေတာ့ အိမ္အၿမန္ေရာက္ေအာင္ေမာင္းမယ္လို႕ ၾကံလိုက္သည္၊ ေဘးခုံမွာေတာ့ ေမာင္ခီးတစ္ေယာက္ တစ္ရူးရူးနဲ႕ အိပ္ေမာက်ေနေလသည္၊ သူ႕ခင္ဗ်ာ ညည ေတြမွာ ညလံုးေပါက္စစ္တိုက္ရ၊ ကားေမာင္းၿပိဳင္ရနဲ႕ဆိုေတာ့ပင္ပန္းရွာသည္၊ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူ႕ကမၻာက ပေလးစေတရွင္သရီး နဲ႕ အလုပ္ဘဲရွိသည္၊ “ေမာင္ခီးေရ စႏိုးေတြက်လာၿပီဟ” “အင္း.. “ စိတ္မ၀င္စားသလို တစ္ခ်က္ေခါင္းေထာင္ၾကည့္ၿပီးၿပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားေလေတာ့သည္၊


ဒီလိုနဲ႕ကိုရိုးတစ္ေယာက္ပ်ဴးတူးၿပဲတဲ အတင္းေမာင္းလာရင္း ရုတ္တရက္ေရွ႕ ကားေတြအကုန္ဘရိတ္မီးေတြလင္းၿပီးအရွိန္ေရွာ့လိုက္ၾကသည္ ေနာက္ေတာ့ တစ္နာရီ ၁၀မိုင္ႏုွန္း ခန္႕နဲ႕လွိမ့္တယ္ဆိုယံုသာ သြားေနၾကေတာ့သည္ ၊ ေဟာေတြ႕ပါၿပီ ေရွ႕မွာ ကားေတြတစ္သီၾကီး လမ္းေဘးမွာထိုးက်ေနသည္၊ တိုက္ထားလို႕ပိန္လိမ္ေနၾကၿပီး တစ္စီးက လမ္းေပၚမွာ တစ္ခ်မ္းရွိေနေသးသည္၊ ရဲကားေတြဘာေတြမေရာက္ေသး၊ အဲဒီေနရာနဲ႕ နဲနဲေက်ာ္တာနဲ႕ ကားေတြအရွိန္ၿပန္တင္ေမာင္းၾကၿပန္သည္၊ စႏိုးေတြကေတာ့ ေနရာတစ္ကာမွာေဖြးလို႕ေနသည္၊





အဖတ္လိုက္စႏိုးေတြကကားလမ္းေပၚမွာ တစ္ေၿဖးေၿဖးစုပံုလာေနၿပီ၊ ခဏခဏ လမ္းေၿပာင္းေမာင္းရင္ အႏၲရယ္မ်ားသည္၊ ေရွ႕ကားဘီးရာအတိုင္းလိုက္ေမာင္းမွ..၊ ၇၅မိုင္ႏွုန္းဆို အိုေက ေလာက္ပါရဲ..၊ စဥ္းစားေနစဥ္မွာဘဲ လမ္းေဘးထိုးက်ေနတဲ့ ကားေတြပိုမ်ားလာသည္၊ ေလ်ွာ့မွေလွ်ာ့မွ..၊ အရွိန္ ေလ်ွာ့လိုက္မွဘဲ ကားက ရုတ္တရက္ ေရွာကနဲဆြဲသြားသည္ အသာေလးအလိုက္သင့္ လိုက္သြားၿပီး မွ လမ္းေပၚကိုၿပန္ခ်ိန္ၿပီး ေမ်ွာတင္လိုက္ရသည္၊ ေရာင္လို႕မ်ား ဘရိတ္အုပ္လိုက္လို႕ ကေတာ့ လမ္းေဘးေတာအုပ္ထဲမွာ ကိုရိုးတို႕ စႏိုး အၿမွဳတ္ခံရမည္..၊ ေတာ္ေသးသည္ ေဘးမွာ ကားတစ္စီးမွမရွိလို႕ မတိုက္မိတာ၊ ကားေတြအကုန္လံုး တစ္စီးနဲ႕ တစ္စီးအေ၀းၾကီးခြာေမာင္းေနၾကသည္၊



အနက္ေရာင္လမ္းမၾကီးကလည္း အၿဖဴေရာင္ေၿပာင္းေနၿပီ၊ လမ္းအမွတ္အသားေတြလည္း မေတြ႕ရေတာ့.. ေရွ႕ကားဘီးရာေတြသာ အားကိုးေမာင္းရေတာ့သည္၊ ေစာေစာကမိုးထဲမွာ ေရွ႕ကားရဲ႕ေနာက္မီးကိုအားကိုးေမာင္းခဲ့ရၿပီး အခုေတာ့ ဘီးရာကို အားကိုးေနရသည္၊

အံမာ ေၿပာရင္းဆိုရင္းကေန ဖို႕ မတ္စတန္းၿပိဳင္ကားအနီေလးက ေနာက္မွာကပ္လိုက္ေနသည္၊ ကိုယ့္ဆရာက စိတ္ရွည္ပံုမရ လမ္းေၿပာင္းၿပီးေက်ာ္တက္သြားသည္၊ ကားဘီးနဲ႕တိုက္ေၿခလိုက္တဲ့ စႏိုးနဲ႕ေရခဲမွုန္ေတြ ဖြားကနဲလႊင့္စဥ္ထြက္လာၿပီး မတ္စတန္းေလးရဲ႕ေနာက္မီးနီနီေလးတစ္စံုဟာ တရိတ္ရိတ္နဲ႕ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလေတာ့သည္၊ ေကာင္းလွခ်ည့္လား.. တကယ္ဆိုအဲ့ဒီလိုေပါ့ေပါ့ပါးပါး ကားေလးေတြက ပိုၿပီးထိမ္းေမာင္းရမွာ.. ေတြ႕သမွ် ၿပိဳင္ကားေလးေတြအားလံုးေၿဖးေၿဖးဘဲေမာင္းေနက်တာ..၊ သိပ္မၾကာလိုက္ ဟိုး…ခပ္ေ၀းေ၀းလမ္းေဘးတစ္ေနရာ ေတာအုပ္အစပ္ လမ္းအနိမ့္ထဲက စႏိုးပံုထဲမွာ လာရာလမ္းကို ေခါင္းလွည့္ၿပီး ရုွန္းကန္ေနရွာတဲ့ မတ္စတန္းေလးကို စိတ္မေကာင္းစြာဘဲ ေတြ႕လိုက္ရသည္၊ သူ႕ခင္ဗ်ာ ဘာေတြအေရးၾကီးလာလည္းမသိ၊ အခုေတာ့တညတာ ေတာ့ဒုကၡေရာက္ၿပီ၊ ဟိုက္ပြိဳင့္ၿမိဳ႕နားေရာက္ေတာ့ စႏိုးေတြကပိုပိုက်လာၿပီး အရာရာဟာ ၿဖဴေဖြးၿပီး အုန္႕မိွဳင္းေနေလေတာ့သည္၊ ကိုရိုးရဲ႕ကားကလည္း မိုင္၆၀ ေအာက္မွာဘဲေမာင္းေနရေတာ့သည္၊ စႏိုးထူတဲ့ေနရာဆိုမိုင္ ၅၀ ေလာက္နဲ႕ဘဲေမာင္းရေတာ့သည္၊ ဒီေတာ့ အၿမန္လမ္းမၾကီးမွာ ကားေတြတစ္ေရြ႕ေရြ႕နဲ႕ခပ္ခြာခြာ ေမာင္းႏွင္ေနၾကရသည္၊
ကံမေကာင္းၾကရွာတဲ့ လမ္းေဘးထိုးက်ေနတဲ့ကားေတြကိုလည္း ကိုယ္ၿခင္းစာမိသည္၊ ဘာဘဲ ေၿပာေၿပာခပ္ေၿဖးေၿဖးေမာင္းေနရေသးလို႕ေတာ္ေသးသည္၊ အိမ္ကိုေတာ့ ဒီညၿပန္ေရာက္မွၿဖစ္မည္၊

၈၅ လမ္းမၾကီးကေန ခ်က္ပါေဟး၊ကာဘိုရိုကိုထြက္တဲ့ ထြက္ေပါက္အမွတ္ ၁၄၈ ကေန ၅၄လမ္းေပၚကိုဆင္းလိုက္ၿပီး လမ္းေဘးဓာတ္ဆီဆိုင္မွာခဏ၀င္လိုက္နားလိုက္သည္၊ စႏိုးအဖတ္လိုက္က်ေနၿပီးေလတိုက္ေနေတာ့ အၿပင္မွာေဆးလိပ္ေသာက္လို႕မရတာနဲ႕ ကားထဲၿပန္၀င္ၿပီး တခါးနဲနဲခ်ၿပီးကားထဲမွာဘဲေသာက္ရေတာ့သည္၊ ေအးလိုက္တာလည္းလြန္ပါေရာလား..၊ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ေမာင္ခီးတစ္ေယာက္ စတိုးဆိုင္ထဲ၀င္သြားၿပီး ေကာ္ဖီပူပူနဲ႕ မွုန္႕၀ယ္လာသည္၊ ကားထဲမွာဘဲေကာ္ဖီေသာက္ၿပီးခဏနားရသည္၊ ေမွာင္ေနၿပီဆိုေတာ့ ၾကာၾကာလည္းနားလို႕မၿဖစ္၊

ေတာလမ္းသာသာ ၅၄လမ္းေပၚေရာက္ေတာ့ ကားအသြားအလာအရမ္းရွင္းေနသည္၊ ေရွ႕မွာေရာ ေနာက္မွာေရာ ကားတစ္စီးမွမေတြ႕ လမ္းကလည္းၿဖဴေဖြးေနၿပီး စႏိုးေတြေရခဲေတြနဲ႕ လမ္းအမွတ္အသားကိုမၿမင္ရေတာ့..ခက္ၿပီ၊
ဘီးယာမွိန္မွိန္က်န္ေနတဲ့ လမ္းေပၚမွာဘဲမွန္းၿပီးေမာင္းရေတာ့မည္၊

ဘာဘဲေၿပာေၿပာ ကာဘိုရိုၿမိဳ႕ကိုေတာ့ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ၿပန္ေရာက္ခဲ့ပါၿပီ၊ အဲ..ဒါေပမယ့္ ေမာင္ခီးအိမ္ကိုၿပန္လိုက္ပို႕ေပးရဦးမည္၊ သူ႕ဆိုင္ကယ္ကိုေတာ့ အိမ္မွဘဲတညသိပ္လိုက္ရေတာ့သည္၊ ၿမိဳ႕ထဲမွာ စႏိုးရွင္းတဲ့ ေရွ႕မွာ ေဂၚၿပားတပ္ထားတဲ့ ကားၾကီးေတြေတြ႕ေတာ့ နဲနဲေတာ့အားရွိသြားရသည္၊

ေမာင္ခီး တို႕ေနတဲ့ေနရာက ေတာင္ကုန္းေလးတစ္ခု အဆင္းလမ္းတစ္၀က္မွာ ဆိုေတာ့ အေတာ္သတိထားၿပီး သူတို႕အိမ္ဘက္ကို၀င္ရသည္၊ ေမာင္ခီးကို ႏွုတ္ဆက္ၿပီးအၿပန္မွာေတာ့ ကုန္းတက္ကို ခ်ိဳးေကြ႕ၿပီးတက္ရမည္၊ စႏိုးေတြကလည္း အၿပည့္..အတင္းသတိထားေနတဲ့ၾကားမွာ ဘဲကားက တရႊတ္တိုက္ဆြဲၿပီး ကုန္းဆင္းလမ္းကို ဆြဲခ်သြားေလေတာ့သည္၊ ေသၿပီ..ေမွာင္မိုက္ေအးစက္တဲ့ ဒီလိုညမွာ စႏိုးပံုထဲက ရွုန္းထြက္ရေပေတာ့မည္၊ အင္း..စိတ္ရွည္ရွည္ထားမွ..၊ ကားက လမ္းေဘးမွာ တရႊတ္တိုက္ဆြဲဆင္းသြားၿပီး လမ္းေဘးအကာကို သြားထိၿပီးရပ္သြားလို႕ေတာ္ေသးသည္၊ လမ္းဟိုဘက္..မွာေတာ့ ေခ်ာက္ကအေတာ္နက္သည္၊ ၿဖည္းၿဖည္းခ်င္း ဘီးလိမ့္ထြက္ၿပီး လက္ကိုင္ကို ၿပန္ေမွ်ာထြက္ေတာ့ ကားက လမ္းေပၚၿပန္ေရာက္သြားလို႕ေတာ္ေတာ့သည္၊

ဒီလိုနဲ႕ ကိုရိုးတစ္ေယာက္ အဲ့ဒီညက အိမ္ကို အေတာ္ေနာက္ၾကမွၿပန္ေရာက္သည္၊ ဘာဘဲေၿပာေၿပာ ၿပန္ေရာက္လို႕ေတာ္ပါေသးသည္၊ ေနာ့လ္ကာရိုလိုင္းနား ကပံုမွန္အားၿဖင့္စႏိုးပါးပါးဘဲက်တတ္ၿပီး ရာသီဥတုအလြန္သင့္တင့္တဲ့ ေနရာလို႕ေၿပာရမွာၿဖစ္သည္၊ ဒီေတာ့ ေနာ့လ္ကာရိုလိုင္းနားသားေတြက စႏိုးထူထူနဲ႕ေတြ႕ေတာ့လမ္းေဘး ထိုးက်ကုန္ေတာ့သည္၊ ကိုရိုးတစ္ေယာက္ နယူးေယာက္တို႕ အင္ဒီယားနားတို႕က လူေတြဆိုဘယ္လိုေနပါ့လိမ့္လို႕ေတြးမိေသးသည္၊

ကိုရိုး အဲဒီညက ၀ီစကီတစ္ခြက္ကို အားရပါးရေသာက္ၿပီး ေနာက္ မနက္ၿဖန္တစ္ေခါက္ၿပန္ရဦးမည့္ ခရီးကို အိမ္ရွင္မႏွင့္တိုင္ပင္ေနမိသည္၊ ကေလးေတြနဲ႕ ဒီစႏိုးနဲ႕ ၿဖည္းၿဖည္းဘဲေမာင္းမွ..

ဘာဘဲေၿပာေၿပာ ကိုရိုးတို႕ အိမ္ေၿပာငး္ခဲ့ပါၿပီ..၊ ႏွုတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ ခ်က္ပါေဟးေရ..
သိပ္မေ၀းလွတဲ့ခရီးမို႕ လာခ်င္ရင္ေတာ့အနီးကေလး မၾကာမၾကာေတာ့ၿပန္ေရာက္ေနဦးမွာပါ..၊

ရႊင္လန္းခ်မ္းေၿမ့ၾကပါေစ..

(ေအာက္မွ ဓာတ္ပံုႏွစ္ပံုမွာ အင္တာနက္မွရယူပါသည္)